Not in my backyard!

4233287708donderdag 21 januari 2016

Lang geleden was ik op een jongerendag, volgens mij op een Hemelvaartsdag. Ik wilde weleens Wat anders meemaken en trok met enkele vrienden richting het midden des lands. Het werd een dag die ik niet meer vergeten ben. De sprekers waren niet de doorsnee die ik zondags hoorde en ook de muziek was voor mij heel anders dan ik gewend was! Het thema van die dag kan ik me niet meer herinneren. Een deel van de boodschap van een van de sprekers nog wel. ‘Leven we vooral ons eigen leven en zeggen we dat we de mensen om ons heen graag de ruimte geven om hun eigen leven te leiden?

Niets mis mee, zou je zeggen. Maar wat doe je als je geconfronteerd wordt met ellende van anderen? Hou je dat het liefst zo ver mogelijk van je af en laat je iedereen vooral zijn eigen problemen op lossen? Ben jij er ook zo een van: alles goed en wel, maar: Not in My backyard!?’ De boodschap kwam wel aan toen.

Ik volg het nieuws vaak op de voet. In 2015 sprongen de aanslagen overal ter wereld eruit, waarbij de namen van Boko Haram en IS vaak genoemd werden. Bijzonder de aanslagen in Parijs staan op mijn netvlies. Ik was erbij toen we als Sliedrechters stilstonden bij de aanslagen bij Charlie Hebdo bij ons monument aan de Stationsweg. Intenser nog waren voor mij de aanslagen op 13 november. Ik zat gekluisterd aan de media om te volgen wat er gebeurde. Toch merk ik dat ik de aanslagen op 12 januari van dit jaar in Istanbul en op 14 januari in Jakarta, beiden opgeëist door IS, wel gevolgd heb, maar veel minder bij stilgestaan. Wat is dat toch? Het leed van de slachtoffers en nabestaanden in Jakarta is toch niet anders of groter dan dat van die in Parijs? In beide gevallen ken ik de mensen niet. En ondanks dat Parijs met de auto aan te rijden is, is een vliegreis naar Jakarta ook zomaar een optie die ik in de reisgidsen wel eens serieus bekeken heb.

Als ik daarover nadenk, komt de boodschap over dat ‘nimby-denken’ terug. Als ik dan heel eerlijk ben, dan heb ik daar dus blijkbaar ook iets van. Natuurlijk leef ik op mijn manier mee met alle slachtoffers. Maar als het zo dichtbij komt, als het blijkbaar ook in Parijs mogelijk is, dan komt het gevaarlijk dicht bij mijn achtertuin. Dan wordt ik onrustig en krijgen de aanslagen een veel emotionelere lading.

Slachtoffers van de terreur van IS zijn inmiddels ook in Sliedrecht neergestreken. In eerste instantie lijkt het dan toch nog een eind van je af te blijven staan. Tenslotte hebben die mensen het geweld kunnen ontvluchten en zitten ze nu in comfortabele omstandigheden, redeneer je dan. Gelukkig! Totdat je thuis op de bank aan de koffie zit met een van de mensen. Communiceren is niet eenvoudig als je elkaars taal niet verstaat. Vragen naar familie kost dan ook moeite, maar extra moeite ben ik achter gekomen, omdat het emotioneel is om daar over te praten. Dat stoppen ze liever ver weg. Als je wat langer zit, wat langer kan doorpraten, met gebaren en hulp van Google Translate, dan wordt de stap om te bladeren in het fotoarchief op de telefoon steeds kleiner en wordt je vanzelf stiller. Een kluwen betonijzer, brokken puin…..: ’my house’. Nog verder bladeren: ‘my wife, childeren, two’. Vingers in de lucht: 4 en 9 jaar. En zelf wordt hij nog stiller. Wat moet je nog zeggen? ‘Safe?’ vraag je dan na een poosje en je wijst naar de foto. ‘’Little safe maybe’. Fronsend gezicht, vertwijfeld gebaar ’I hope so.’

Dan is het er echt, in je huiskamer zelfs. Misschien wel tegen wil en dank. De chaos in de wereld lijkt compleet soms, de problemen om ons heen onvoorstelbaar en onvoorspelbaar. Zo veel vragen, waar je in de verste verte de antwoorden niet op hebt. Maar menselijk leed waar je niet om heen kan en ook niet meer omheen wil. Het maakt mij stil. Maar ook dankbaar. Voor alles wat ik wel  heb. Dan geef je graag een stukje ruimte, een beetje aandacht aan medewereldbewoners die daar ontzettend veel behoefte aan hebben.

In my backyard. Die boodschap is geland. In mijn huiskamer. In mijn hart. Ik kan en wil het niet negeren. Een stil gebed… Heer ontferm U over ons, over Sliedrecht, over de vluchtelingen, over heel de mensheid. Laat niet varen het werk dat Uw hand begonnen is.

Met vriendelijke groet,

Jan Visser

« Terug

Reacties op 'Not in my backyard!'

Geen berichten gevonden

Log in om te kunnen reageren op nieuwsberichten.